Río Miño

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Río Miño
Vista do río Miño e de Tui desde Valença (Portugal)
Nacemento:	Pedregal de Irimia
Altitude da fonte:	600 msnm
Lonxitude:	350 Km
Caudal medio:	340 m³/s
Conca:
País:	Galiza e Portugal
Desemboca:	Océano Atlántico

O Miño (en portugués: Minho) é o río máis longo de Galiza, cunha lonxitude de 350 km ^[1]^[2]. Pasa polas vilas de Rábade, Portomarín, Ribadavia, Melgaço, Monção, Tui e Valença do Minho.

Índice

1 Topografía
2 Bioloxía
3 Xeoloxía
4 Medio ambiente
5 Aproveitamento
- 5.1 Afluentes pola marxe dereita
- 5.2 Afluentes pola marxe esquerda
6 Construcións
7 Encoros
8 Galería de imaxes
9 Notas
10 Véxase tamén
- 10.1 Outros artigos
- 10.2 Ligazóns externas

[editar] Topografía

O Miño nace no pedregal de Irimia, na serra de Meira, no concello lugués de Meira, formando tamén a súa cabeceira os Regos, Porto da Pena e Xirómeno. Máis adiante acrecenta o seu caudal coas augas da Lagoa de Fonmiñá, na Pastoriza (Lugo), a uns 50 km ao norte da capital de provincia. Atravesa Lugo e Ourense, e desemboca na Guarda (Pontevedra) facendo fronteira con Portugal (onde se di que desemboca preto de Caminha).

[editar] Bioloxía

Despois de recibir o Sil, flúe cara ao sudoeste e, a partir do encoro de Frieira ata a desembocadura, o Miño constitúe fronteira entre Galiza e Portugal. En Ribadavia, ás súas beiras, prodúcese o célebre viño do Ribeiro de Avia. Fai de fronteira uns 80 km, no centro dun val de forte produción agrícola, con millo ou patacas, por exemplo, así como forraxe para o gando. Na tirada final tamén se ve bordeado por viñas de Albariño.

[editar] Xeoloxía

[editar] Medio ambiente

Na bacía alta do Miño existen diversos tipos de ecosistemas acuáticos, característicos da rexión bioclimática atlántica. Afluentes como o Parga, o Ladra e o Támoga integran un característico complexo húmido, formado por unha extensa rede de canles, lagoas e terreos inundados aos que se asocian pasteiros, zonas agrícolas, bosques de ribeira, turbeiras ombotróficas, breixeiras e carballeiras. Esta grande diversidade de hábitat acolle numerosas especies de aves durante o período invernal.^[3]

O tramo do baixo Miño da lugar a unha ría estreita e ateigada con depósitos de sedimentos, o que a converte nun importante reservorio de marismas e esteiros. Os problemas de conservación a que se ve sometida esta zona radican na alta presión urbanística, cinexética e pesqueira, ademais da contaminación producida polos residuos urbanos.

En todo o curso do río atópanse peixes como a troita (Salmo trutta) e a anguía (Anguilla anguilla) e mamíferos como o aguaneiro (Galemys pyrenaicus) e a lontra (Lutra, lutra).

No tramo alto atopamos unha vexetación formada por bosques aluviais de ameneiros (Almus glutinosa) e freixos (Fraxinus escelsior), carballeiras (Quercus robur e Quercus pyrenaica) e uceiras húmidas atlánticas (Erica cillaris e Erica tetralix). No relativo á fauna, están presentes numerosas anátidas (Anase recta, Anas platyrhynchos, Anas clypeata), así como un pequeno núcleo de sisón (Tetrax tetrax). Como especies piscícolas atopamos poboacións de ciprínidos como o cacho (Lenciscus carditerti), a reñosa (Rutilus arcani) e a boga (Choridostona polylepis duriensis). Dentro dos gasterosteidos, o espiñoso (Gasterosteus acuileatus).

O tramo baixo do Miño alberga durante o inverno gran numero de aves acuáticas, como o porrón moñudo (Aythya gulicula), a píldora dourada (Pluvialis apricaria), a píldora cincenta (Pluvialis squatarola) e a avefría (Vanellus vanellus). Tamén conta cunha importante variedade de peixes, entre os que destaca o salmón (que presenta neste río o linde de distribución máis meridional de toda Europa) e a lamprea (Petromyzon marinus) pescada tradicionalmente nestas augas, en cuxa captura empregábanse diques de feitura peculiar, denominadas pesqueiras. Outras especies piscícolas que se atopan neste tramo son o sábalo (Alosa alosa), a sabela (Alosa fallax), o carpín (Carassius auratus), a perca negra (Micropterus salmoides) e a solla (Plactichthy plesus).

[editar] Aproveitamento

O Miño é o río máis caudaloso de Galiza. Ten como principal afluente o Sil, que aporta un caudal semellante na fronteira entre as provincias de Lugo e Ourense (Os Peares, 30 km ao norte de Ourense). Está inzado de encoros: 3 entre Lugo e Ourense (Belesar, 654 hm³; Os Peares, 182 hm³; Velle, 17 hm³); e dous entre Ourense e Portugal (Castrelo de Miño, 60 hm³; Frieira, 44 hm³).

É navegábel de xeito transversal, e lonxitudinalmente en pequenos tramos e na súa desembocadura.

[editar] Afluentes pola marxe dereita

Na provincia de Pontevedra: Tamuxe, Pego, Cereixo da Briña, Furnia, Louro, Tea, Caselas, Xuliana, Termes, Deva, Ribadil, Cea.
Na provincia de Ourense: Avia, Barbantiño.
No limite de Ourense con Lugo: Búbal.
Na provincia de Lugo: Asma, Narón, Ferreira, Mera, Narla, Ladra, Támoga, Anllo.

[editar] Afluentes pola marxe esquerda

En Portugal: Mouro, Gadanha, Coura.
Na provincia de Ourense: Deva, Arnoia, Barbaña, Lonia, Sil, Sardiñeira, Loio, Neira, Chamoso, Robra, Lea, Azúmara.

[editar] Construcións

[editar] Encoros

[editar] Galería de imaxes

Vexa o artigo principal en Galería de imaxes do río Miño

Mapa	Panorámica do Miño desde San Trocado, Punxín	O río Miño ao seu paso por Portomarín arredor de 1920	Vista do río Miño e de Tui desde Valença (Portugal)
Foz do río Miño (Camposancos, A Guarda)	O río Miño ao paso polo caneiro do Piago, en Lugo